| Badania radiograficzne opierają się na wykorzystaniu zjawiska pochłaniania promieniowania przenikliwego X i gamma przez różne materiały oraz zjawiska fizykochemicznego, związanego z uzyskaniem radiograficznego obrazu na kliszy przez obróbkę fotochemiczną. Badania radiograficzne wykorzystywane są głównie do badania złączy spawanych i odlewów, co nie znaczy, że nie można użyć tej metody do badania części maszyn. Konieczne są wówczas specjalne zabiegi techniczne lub korzystanie ze specjalnie przystosowanej aparatury.
Przy wykonywaniu badań radiograficznych konieczny jest dostęp dwustronny do badanego obiektu. Z jednej strony znajduje się źródło promieniowania, natomiast z drugiej strony znajduje się detektor promieniowania - najczęściej klisza rentgenowska. Na kliszy ukazuje się obraz radiograficzny, na którym badane złącze przedstawia się jako obraz cieniowy, z jasnym pasem spoiny (większa grubość) na ciemniejszym tle elementów łączonych (mniejsza grubość).
Wady na obrazie radiograficznym ukazują się na tle jasnej spoiny lub w miejscu przejścia spoiny w materiał rodzimy jako ciemne pola o różnych kształtach (zmiana grubości metalu oraz współczynnika pochłaniania. Wyjątek stanowią: wytrącenie wolframu - pierwiastek ciężki i wyciek - obie wady dają obraz jaśniejszy od tła spoiny.
Przyjmuje się, że za pomocą techniki radiograficznej wykrywa się różnice grubości wynoszące 2%. Wykrywalność metody przy użyciu promieniowania gamma jest znacznie gorsza niż przy zastosowaniu promieniowania X. Do oceny wykrywalności wad w metodzie radiograficznej stosowane są różne wzorce czułości - wskaźnika jakości obrazu. Metodą radiograficzną wykrywamy wady wewnętrzne w spoinach typu:
|
Strona główna
