Badania magnetyczne

Detektorem ujawniającym te zaburzenia są proszki magnetyczne lub zawiesiny magnetyczne. Do obszaru rozproszenia są przyciągane cząstki magnetycznego proszku, które tworzą odpowiednie układy zależnie od warunków badania, geometrii wady, jej rozmieszczenia i kierunku przebiegu linii magnetycznych.

Wytwarzanie pola magnetycznego w badanych elementach realizowane jest poprzez magnesowanie podłużne lub kołowe. Przy magnesowaniu podłużnym w badanym elemencie tworzą się bieguny, między którymi przebiegają linie pola magnetycznego. Przy magnesowaniu kołowym przesyła się prąd przez badany element lub przez przewodnik przechodzący przez otwór w elemencie. Linie pola zamykają się wewnątrz przedmiotu bez utworzenia biegunów. Podobnie jak przy badaniach penetracyjnych, czułość badań magnetycznych określa się szerokością i głębokością wykrytych wad - odpowiednio wynosi ona ok. 0,001 i 0,01 ÷ 0,05mm.

Wadą metod magnetyczno-proszkowych jest ograniczenie zastosowania do ferromagnetyków i magnetyzm szczątkowy pozostały w badanych elementach.

Do badań magnetyczno-proszkowych wykorzystujemy urządzenia firm Magnaflux i Helling.